Analies Martin Keramiek

 

KERAMIEK     ANALIES MARTIN

 

Geen platte vlakken, maar juist driedimensionale objecten. Geen draaiwerk, maar juist haar handen vol in de klei. Geen glazuur, maar oxides en engobes (gekleurd kleislib). Analies Martin kiest voor het onvoorspelbare. Ze laat zich graag verrassen. Daarom houdt zij bewust ruimte voor het onverwachte in vrijwel alle fases die voorafgaan aan de totstandkoming van een kunstwerk.

 

Veel van haar objecten zijn grillig van vorm of van struktuur. Ze hebben door het weerbarstige karakter verwantschap met rotsen, met bergen. Soms zitten er contrasterende elementen in. Een redelijk glad oppervlak combineert zij met iets ruws. Uit vrijwel haar hele werk blijkt haar verwevenheid met de natuur.Misschien zou je zelfs kunnen zeggen dat zij hetgeen ze aan de aarde onttrekt - de klei - verrijkt wil terugschenken. Een gift met ''haar verhaal'' eraan toegevoegd.

Met dit alles in het achterhoofd is het buitengewoon boeiend om aan de hand van haar werk te trachten een beeld te krijgen van de ontwikkeling van deze keramiste.

 

Zij is in 1995 begonnen. Een van haar vroegste werken is een vaasvorm, waaraan zij gebogen betonijzer heeft toegevoegd. De verschillende materialen hebben het effect van een contrasterende beweging. Vervolgens kwamen eerst de op fossielen geinspireerde objecten, die zij maakte van grove chamotteklei en bewerkte met okerkleurige- en zwarte pigment. Aansluitend de torsen, ''warme'' holle buitenbeelden. Zij experimenteerde met taps toelopende objecten, eerst ook weer voor buiten en daarnaweelderige ronde vormen met ''plooitjes''. Ze doen denken aan een jurk, maar je ziet een ''vrouwtje''. De kegel van weleer is dan meer in elkaar gedrukt.

 

Analies heeft schaalvormen gemaakt die de struktuur hebben van uitgedroogde aarde. Bij een van deze werken heeft zij een zwarte engobe gebruikt op rode vochtige klei. Daarna is met een guts de klei in streepjes bloot getrokken. Het effect is heftig, alsof ''de grond'' werkelijk gebarsten is.

 

Ergens in haar ontwikkeling maakt zij een overgang van rond naar hoekig. Weer die nieuwsgierigheid naar het onbekende. En langzaam maar zeker ontstaat het concept van een huis. Ze begint met brede en lage objecten. Haar uitdaging is eerst meer de hoogte in te werken. Steeds hoger en smaller, steeds ruimtelijker. Eerst krijgen ''de huisjes'' een warme groene gebarsten laag, maar allengs vermindert de kleur en worden ze nog meer een met de natuur. En dan volgt ook een abstracter onderkomen, huizen meer in een grotvorm. Grilliger en meer onvoorspelbaar. Over deze passie zegt de kunstenares zelf:

 

''Huizen geven mensen beschutting tegen kou en regen. Huizen bepalen het straatbeeld. Achter muren van huizen speelt zich van alles af: mensen leven er met elkaar, maken ruzie, er worden kinderen geboren, mensen gaan er dood. In een huis kun je je voor buitenwereld afsluiten. Er gebeurt van alles achter die muren. Overal ter wereld. Dat intrigeert me aan huizen, in wat voor vorm en waar ter wereld ook. Of het om een simpel golfplaten huisje gaat, een torenflat in een wereldstad, een imposant kasteel langs de Loire of een rijtjeshuis in Nederland. Overal wordt geleefd achter die muren.

 

Het zal niet verwonderlijk zijn dat Analies een voorkeur heeft voor raku. Een stooktechniek met zaagsel en hout. In een combinatie met vuur, rook en sulfaten ontstaan verrassende kleurschakeringen. Zij zoekt onverminderd de vrijheid.